Fakkel

Vrijdag gaf ik definitief de fakkel door aan Gina, de nieuwe Mama van het Tell Mama waar ik een aantal maanden geleden afscheid van nam. Aangezien Gina nog niet volledig ingewerkt was, vond ik het fijn om nog eens voor de allerlaatste keer op het podium te staan met de Papa's van Tell Mama. Ik wens hen verder nog heel veel succes !

En nen ferme merci voor Snuiterken die een aantal mooie pic's nam !

Mark De Wit and friends

Wat was het op 30 augustus een heel fijne avond. Ik had de eer en vooral het genoegen om die avond één van "Mark's friends" te zijn en samen met Marylin Cane de backingvocals voor onze rekening te nemen.
Net voor we naar Frankrijk vertrokken, kreeg ik het CDtje met de nummers erop, dat me midden in de nacht, tussen Lille en en Parijs doorheen een krachtig onweer onweer loodste. Ik was vol verwondering en vooral geraakt door vioolsolo in het nummer "down by the river". Beeld je even in, pikkedonker, drie slapende kinderen in de auto, de ruitewissers op de snelste klik terwijl de regen met bakken uit de hemel valt, en daar doorheen, een warme, wat idyllische volle vioolklank.
Enfin, na een repetitie en een overtuigende oefensessie in de auto op weg naar het optreden, zou het moeten lukken.
Het optreden zorgde voor een ambiance en... Mark zou Mark niet zijn als hij er nog een paar nummertjes bij zou doen. Enfin, al bij al een fijne ervaring daar in de buurt van Oppuurs en weer een aantal fantastische mensen mogen ontmoeten !

Aliens

Eén van de grootste mysteries in "La Vaurette" was het lichtje. Eén klein lichtje dat aan de overkant van de Dordogne zich op een heel bizarre manier liet zien. De eerste avond waren de kids met z'n drietjes, 's avonds in het donker naar de Dordogne gestapt om er aan het water naar de sterren te gaan kijken. Een uurtje later kwamen ze terug met het bijzondere verhaal dat er aan de overkant van de rivier een lichtje was dat je niet zag als je er naar keek, maar dat je wel zag in je ooghoeken als jouw blik iets wegdraaide. Hoe grappig was het om de verhalen te horen van de jongste die dacht dat het Aliens waren die een eindje verderop neergestort waren. Ze had al zelfs in haar gedachten het verhaal gevormd dat ze naar mij kwam om het te vertellen en dat ik van de crash foto's getnomen had en het allemaal waar was... Anders was het verhaal van "Groofy" die zich in een thriller waande waar sluipschutters zich 's nachts verscholen om mensen zomaar neer te schieten.
Ik kan je vertellen dat de eerste avond op die manier al als een heel avontuur ingezet werd. De volgende avond kon ik me natuurlijk niet inhouden en ging ik mee om het mysterie te gaan bekijken. En inderdaad, net als de avond ervoor was het lichtje er. En net zoals de kinderen gezegd hadden, ging het lichtje weg als je er recht naar keek, van zodra je de blik afwende, kwam het plots tevoorschijn.
MMmm ik vond het wel bizar daar aan de overkant van de Dordogne.

Le GSM

Frankrijk deed me een kantje van mezelf ontdekken waarvan ik niet dacht dat ik het had, en waarvan ik met alle moeite van de wereld er zelfs nu niet in slaag om het terug naar boven te halen.
Het begon allemaal met de GSM van mijn dochter, die plots spoorloos bleek te zijn na een dag uitstap. Toen ik haar vroeg waar ze hem het laatste gezien had, vertelde ze dat ze hem in haar broekzak gestoken had, en nu niet meer vond. Waarschijnlijk lag het kleinood ergens tussen haar kleren in de slaapcabine van de tent. Om een lange zoektocht uit te schakelen besloot ik het nummer van de GSM te bellen en zo te horen waar hij lag. Zo gezegd, zo gedaan.
"Allo ?" klonk het plots aan de andere kant van de lijn. "ALLO ?!" antwoordde ik verbaasd terug. "Allo" kreeg ik terug te horen. Plots kreeg ik door dat de GSM van mijn dochter niet in de slaapcabine lag. "Ou est-ce que tu as trouver le GSM" laat ik in mijn beste Frans horen. "Comment?" vraagt de man. "Je ne comprend pas". "Je pense que tu comprends très bien", voeg ik er nogal boos aan toe. De volgende minuten verloopt de conversatie zoals hierboven verder, behalve dan dat ik ondertussen doorhad dat GSM (op z'n frans uitgesproken) niet zo verstaanbaar zou zijn en vervangen had door "votre telephone mobile". Het mocht niet baten, de man bleef zich van krommen haas gebaren. Enfin, het lukte niet om deftig gesprek te voeren, en ik weet dat dit grotendeels mijn fout is. 1) Ik was nooit écht goed in Frans én 2)ik was behoorlijk boos op de man die de telefoon van mijn dochter had en deed alsof hij er niets van begreep. Wat een lèf !
Toen de man de verbinding verbroken had, kwam er plots een bijzonder woord door mijn hoofd spoken : "landnummer". Stiekem keek ik of het nummer dat onder de naam van mijn dochter in mijn adresboek staat, voorafgegaan wordt door +32. Ik liep helemaal rood aan toen ik merkte dat ik geen landnummer getoetst had en zo waarschijnlijk een onschuldige fransman met een overweldigende franse collère betstookt had.
Na het intoetsen van het volledige nummer, maakte le GSM van mijn dochter zich duidelijk hoorbaar tussen de kleren van de slaapcabine.

Argentat

"Laten we het nog eens doen", zo dachten we. Na 7 jaar, terug gaan naar de plek waar we voor de eerste keer samen met ons gedrietjes gingen kamperen. De herinneringen aan camping La Vaurette in Argentat,zijn altijd fijne herinneringen geweest. Dus waarom zouden we het dit jaar niet eens opnieuw doen. Vooral omdat de auto, die er toen ook al bij was, op zijn laatste wielen rijdt en ik hem niet veel verder dan de 800 km wou laten rijden. De streek is fantastisch mooi ! De camping rustig, verzorgd en betaalbaar. Het enige waar we niet zeker over waren was het weer. In de Dordogne is het zeer labiel. Je kan als het in België regent, de zuiderse temperaturen hebben, om de dag erna helemaal in de regen te verblijven. Met alle andere voordelen in het hoofd én de gedachte dat het weer nu toch wel eens zou keren naar hittegolfachtige toestanden, zijn we op 4 augustus vertrokken.
Als alles even goed verloopt als de reis, dan krijgt u hier een paar verslagjes van toch wel een paar fijne momenten.

 

Gents Feesje

Editie 165 van de Gentse feesten loopt langzaam maar zeker op zijn einde. En ik weet niet of ik dit goed moet vinden. Zoals ze dit jaar verliepen, mogen ze voor mij nog een hele zomervakantie doorgaan. Gewoon, rustig hier en daar een concert meepikken om dan nog eens rond te kuieren en me te laten verrassen.
Op mijn verlanglijstje stond Gorki (al was het maar om mijn basleraar eens live te mogen meemaken) én de Kreuners. En gisteren was ik gebrand om Lady Linn and her magnificent seven te zien.
De programmatie van Gorki, Kreuners én dan nog eens Monza op eenzelfde avond was voor mij dan ook de enigste flater van de organisatie van de Gentse Feesten. Drie toppers op één avond !! Voor Gorki was ik te laat. Tegen al mijn verwachtingen in, is Gorki wel heeeel populair, en werd St. Jacobs voor mijn aankomst afgesloten. Dammend ! Sorry Eric, 't zal voor een andere keer zijn ... ondertussen blijf ik toonladdertjes oefenen.
De ene Kreuner was de andere niet die avond. Terwijl Axel een stukje show op zich nam, was Walter minder aanwezig dan anders. En Jan.. tja, die stond volledig in zijn sas de gitaar te bespelen met een enthousiasme om U tegen te zeggen. Ik moet wel heel erg veel geroepen en enthousiast meegedaan hebben. Na afloop merkte iemand op dat ik waarschijnlijk wel een heel grote fan was. "Bwa", zei ik, "'t is geleden van twee jaar dat ik ze nog eens zag", en daarvoor weet ik het zelfs niet meer... Maar het viel me inderdaad ook zelf op dat ik drie kwart van de show volledig kon meebrullen inclusief backings.

Lady Linn and her mangnificent 7 waren voor mij de kers op de slagroomtaart. Als een échte rattenvangster van Hamelen, lokte ze me met haar speelse, zwoele, zo onschuldige stem naar een plek waar ik geen enkele plaats- en tijsbesef meer had. Ik ben fier om Gentenaar te zijn, wat mij een stadsgenote maakt van deze bijzondere zangeres.

Mediamarktgekte

Ik heb de laatste maanden mediamarkt ontdekt. Ok, ik ben er niet zo fier op, maar het is voor mij de ideale plek om tegen betaalbare, prijs mijn CD en DVD collectie op een legale manier uit te bouwen. Ook als ik het heel benauwd krijg als ik de strenge controleur zie en ik me op dat moment een potentiële dief voel. Ik kon het allemaal verdragen in ruil voor de goedkope schijfjes.
Gisteren echter heeft het niet veel gescheeld en gescholen. Ik was bijna ex-klant van mediamarkt. Luister...
Aangezien mijn oude DVD speler het begeven had, dacht ik dat het een goed idee zou zijn om een nieuwe bij mediamarkt te halen. Wij allen daarheen om uiteindelijk met een betaalbare Toshiba thuis te komen. Eens de speler geïnstalleerd, kreeg ik enkel klank en geen beeld op de TV. Na veel zoeken en proberen blijkt uiteindelijk dat de DVD speler niet compatibel is met de (nogal oude) TV die ik heb. Ik pak alles terug in en ga vol nieuwe moed terug naar mediamarkt.
"Het zal moeilijk zijn mevrouw om uw toestel om te ruilen." Ik frons mijn wenkbrauwen en stel de bijhorende vraag "Hoezo ?". "Wel, mevrouw, de doos is geopend dus kunnen we geen omruiling doen. Het hangt hier overal uit, de verpakking mag niet geopend zijn". Terwijl ik in eerste instantie wil lachen met deze grappige uitleg, merk ik al snel dat die man wel heel serieus is, want als ik hem zeg dat de verpakking niet beschadigd is, wijst hij mij met een heel ernstige blik op de "schade" die de plakkers hebben aangericht op het karton bij het lostrekken ervan.
Op dat moment weet ik dat het menens is, en sta ik te bibberen van ongeloof en collère. Ik weiger één stap te verzetten en vraag er de verantwoordelijke bij.
"De verantwoordelijke kan komen, maar ik verzeker u dat gelijk wat u zegt, het resultaat net hetzelfde zal zijn", zegt hij er nog pesterig bij.
De verantwoordelijke komt en terwijl ik rustig mijn verhaal doe, voel ik al wat meer begrip. Ik leg haar de niet compatibiliteit uit en onmiddellijk laat ze de afdeling verantwoordelijke komen. Gelukkig is Wim van de DVD afdeling een happy man die mij in 3 woorden begrijpt. Hij regelt in 2 minuten wat een half uur voordien nog totaal onmogelijk bleek te zijn omdat ik zo dom geweest was de doos te openen om mijn DVD speler eruit te halen en te installeren.
Wim zorgt ervoor dat ik gewoon een ander toestel krijg, meer nog, de kleine meerprijs dat het nieuwe toestel kost, wordt onmiddellijk verminderd tot het bedrag dat ik voor de Toshiba gaf. Dank je wel WIM ! Door jou hadden we gisteren avond een heel gezellige filmavond.