Gisteren was zo een dag waarbij heel wat in het 100 liep. Wat zou je anders willen met zo'n weer, alsof plannen anders zouden kunnen doen dan in het water te vallen.
Het begon al toen dochterlief en ik blij gezwind de cinéma instapten en bleek dat alle zalen waar ze "onze" film speelden, volzet waren. Terug thuis, bleek ik de oplossing gevonden te hebben : we gingen 's avonds toch naar Snt-Niklaas, misschien konden we daar een latere voorstelling meepikken. Maar Sint-Niklaas besloot om pas vandaag "onze" familiefilm te spelen. Ook de andere cinéma's hier in de buurt, speelden niet wat we wilden zien. Plots een berichtje dat de afspraak (het was nl. weegschaal tijd) 's avonds niet doorging. Ok, we konden dus naar de latere voorstelling hier bij ons. Deze maal ruim op tijd (zelfs een half uur extra dan we dachten). Ruim een uur gewacht waardoor ik het aanbod van de cinema in Gent met trailer en al uit het hoofd ken. En dan, uiteindelijk de vrolijke kat Garfield die het volgende anderhalve uur mijn wereld kwam opvrolijken. "oef", dacht ik, gelukt, de dag bleek nog een succes te worden. En dat was het ook wel, ware het niet dat vlak na het einde van de film, mijn dochter plots moest "uitslikken"(een ypsilinewoord dat staat voor overgeven). Gelukkig had ik mijn popcornbeker nog bij de hand en werd dit het ideale kotsbekertje.
Verslagen van alle gebeurtenissen van die dag, lukte het niet meer om juiste zinnen en woorden te formuleren en kwamen de gekste combinaties uit mijn mond. En toen mijn zus vroeg of ik 's avonds nog weg ging, zei ik spontaan :
Neen, het verdikt is een weegje uitgesteld. En toen moesten we natuurlijk heel hard lachen bij de juistheid van deze maffe zin.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten