De toch naar de bron van de Elbe begint met een autorit in de bergen. Soms nog smalle kronkelende banen die me doen denken aan mijn kindertijd, toen we met de volkswagen camionette naar Spanje reden. Als kind had ik bij elke bocht, elke tegenligger schrik dat de wagen van de weg in de ravijn zou verdwijnen...
Zelf aan het stuur is het anders en zelfs leuk om de haarspeldbochten te nemen. Net op tijd (de wagen begon het even moeilijk te krijgen qua temperatuur), stopten we aan een parkeerplaats waar we de auto konden achterlaten. Het vervolg van de trip gebeurde met een toeristenbusje. Deze bus bracht ons naar een nog hoger gelegen punt, van waaruit de voettocht van 3.5 km met ferme pieken en dalen kon beginnen.
Onderweg een hele mooie plek waar een bergriviertje tussen de stenen een weg naar beneden vond. En ja, we konden zelfs onze flesjes bijvullen ! Zuiver en lekker water. De bron zelf was vergeleken met het vorig natuurfenomeen eigenlijk een teleurstelling. Maar goed, zonder deze bron, hadden we ook de mooie tocht niet gehad. Niet het doel is belangrijk, wel de weg ernaartoe : ). En deze was heel mooi én gezellig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten