J. kwam ongeveer vier jaar geleden in mijn leven. Ze was het oudste dochtertje van een goede vriendin. J. was geen kind zoals andere kinderen. Ze had een ziekte waar andere kinderen het meestal niet langer volhouden dan een paar jaar. J. niet, ze zat vol levenslust en met het grote geduld en liefde waarmee mijn vriendin haar omringde was het leven voor J. een feest waar gezongen en gedanst werd.
Eergisteren kreeg ik bericht dat J. overleden was. Ze was 8. Ik was sprakeloos, even van de kaart. Ik weet niet goed wat zeggen, behalve de woorden van P. Van Ostaijen die sinds deze morgen door mijn hoofd gaan :
slaap als een reus
slaap als een roos
slaap als een reus van een roos
reuzeke, rozeke, zoetekoeksdozeke
Doe de deur dicht van het dozeke.
Ik slaap...
Xje
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten