Al wordt de navelstreng bij de geboorte doorgeknipt, we blijven steed zoeken naar verbondenheid. Een poosje geleden zag ik hiervan een mooi staaltje dat me helemaal ontroerde.
Ik zat op de bus naar huis op een drukke vrijdagavond. Een paar zetels voor mij zat een , ik denk, 13-jarig meisje met in haar ene oor een oortje van een mp3 speler. Naast haar zat haar oma van ongeveer een jaar of 68 met, jawel, in haar oor het andere oortje van de mp3 speler. Het was een prachtig zicht en de conversatie was grandioos. "Oh oma, die ga je wel kennen" en na twee minuten "Alé oma die kent ge toch, dat is Shakira". En dit terwijl ik dacht dat het een Helmut Lotti ging zijn. Over Udo vertelde oma dat ze hem in het begin niet goed vond. "In het begin moest hij op zijn tenen staan om aan de hoge noten te kunnen" verklaarde ze. Ik genoot van het heerlijke tafereel en vooral toen het meisje bekommerd zei aan oma dat ze het oortje niet te diep in haar oor mocht steken, "dat is niet goed voor jouw trommelvlies, oma".
Mooi is dat ! Leve MP3 en IPod Oma's !
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten