vervolg s(o)ap

Vorige dinsdag wederom naar Brussel om mijn motivatie voor mijn deelname aan de SAP opleiding te gaan verduidelijken. Op de NMBS site had ik mijn reisweg laten uitstippelen. Anders dan de vorige keer, werd ik deze keer naar Brussel Zuid gestuurd waar ik tram 55 moest nemen tot aan Bordet.
Buiten aan de tram-perrons kreeg ik een gevoel dat ik niet op de juiste plek stond. Tijd om uit mijn schulp te komen en mijn beste frans uit te halen om te vragen aan twee zwarte mannen van middelbare leeftijd of ik wel op de juiste plek stond. En ja, volgens hen stond ik perfect. Zij moesten trouwens ook die tram op, dus waagden we ons aan een babbel die ondertussen in het Engels verliep. Hoe mijn naam was (dit vind ik altijd een leuke ! Als je mijn naam op zijn vlaams aan een Engels-sprekend persoon zegt, dan volg er eerst een grimas van ongeloof, moet ik het nog eens herhalen en dan komt de poging om het op dezelfde manier uit te spreken. Meestal wordt het dan SREAT of zoiets. Terwijl ik dit hier nu neerschrijf, vraag ik me af of ze in Engeland of Amerika ook het sprookje Hans en .... kennen, en welke naam ze die griet dan geven ?). Maar nu ben ik ferm aan het afdwalen hé !
Na een tevergeefse poging van één van de mannen om met mij een afspraak in Gent te versieren, gaat de andere man zijn gsm af en nemen ze afscheid van mij. Blijkbaar hoeven ze niet meer op tram 55.
Ik begin meer en meer te twijfelen als ik zie dat er van alle nummers meerdere trams voorbijrijden. Ik vraag deze keer aan twee nette dames op leeftijd of ik juist sta om tram 55 te nemen tot aan Bordet. Ze vertellen me dat ik in de metro moet zijn, maar dat het heel ingewikkeld is. Ze beloven me om me via een andere tram naar een overstap te brengen waar ik dan onmiddellijk op de juiste 55 kan stappen.
Ik voel vertrouwen, dus ik laat me leiden door deze twee dames. Als ik afscheid neem, vraagt één van de dames of ik van Leuven kom. Gek, Leuven is mijn geboorteplaats terwijl ik al jaaaaaaaaaaaaren in Oost-vlaanderen kom. Ik vertel haar dat mijn ouders van Brabant zijn, en Leuven mijn geboorteplaats is. Als zij mij de straatnaam vertelt van een nichtje van haar, in Heverlee, dan slaat ongeloof en verwondering bij mij toe. Want mijn tante woont in net dezelfde straat. Is het niet bijzonder dat ik net die persoon aanspreek, dat die persoon daar net op dat uur, die plek daar aanwezig is én dat dit dan ook nog eens uitgesproken wordt. Dit zijn zo van die dingen die het leven voor mij zo wat mysterieus maken, I love it.
En het motivatiegesprek ? Wel, dat verliep smoothie. Ik wist heel duidelijk te formuleren waarom ik graag die opleiding wilde volgen, terwijl ik ook wel merkte dat ik nog heel wat te leren had. Ik verwees daarbij naar hoe ik de testen had ervaren en inderdaad, terwijl ik voor het ene deel 18 op 20 gehaald had, had ik voor de programmatielogica slechts 3 /20 gehaald. Als de selectie daarop gebaseerd wordt, dat ben ik er niet bij. Als ze echt menen dat ze mensen willen opleiden die communicatief vaardig zijn, en in team kunnen werken... dan denk ik dat ik kans maak om bij de 15 geselecteerden te behoren.
En ja, ik moet nog even wachten tot volgende week voor ik het verdict te horen krijg.
"Nog even geduld oefenen" zie één van de mensen achter de tafel..." Wordt vervolgd.