Is dit wat men noemt Karma ? Sinds ik hier woon,heb ik mijn portie wilde poezen in huis al gehad. Het eerste voorval was toen een kater van de buren door de Velux in mijn slaapkamer gesukkeld was en er niet meer in slaagde de sprong omhoog te maken. In mijn poging hem te helpen zag hij mij als zijn grootste vijand en blies hij nogal dreigend mijn richting uit. Gewapend met bezemsteel en deken ben ik er toen (en het was om 01.00 uur 's nachts) in geslaagd de pluizenbol de weg naar buiten te wijzen. Enkele maanden nadien blijkt een zwangere kat onder het keukenblok te zitten. Deze maal haal ik er mijn buurman bij (het was toen 10.00 uur 's morgens). De beelden van de vorige briesende kater, en van de hechtingen die een collega ooit had toen hij een kat uit een benarde positie hielp, lieten mij dit wijs besluit nemen. Mijn buurman die zijn identitiet "man" alle eer wou aandoen, heeft toen zijn grootste angsten doorstaan en uiteindelijk na twee uren proberen met water, bezem en andere middelen de poes met werkhandschoenen naar buiten gedragen.
Ongeveer vier maanden geleden slaakt mijn dochter een luide gil als ze de deur opent om de trap op te lopen. In de donkere gang wordt ze plots aangeken door twee felle groene ogen van een hagelwitte poes. Het heeft me twee dagen gekost om de schuilplaats van dit dier te vinden : boven op zolder tegen een rol glaswol.
En nu is het weer zover. De laatste dagen hadden we al sporen gevonden dat ons deed vermoeden dat er weer een poes in huis was.
Vandaag hebben we ze gevonden. Terug onder het keukenblok. Ze reageer niet op het hard dichtslaan van kasten en schuiven, ze reageert niet op de bezemsteel die net niet ver genoeg raakt.
Ik durf het mijn buurman niet meer aandoen om deze zware taak op zich te nemen. Ik denk dat ik deze nacht stiekem de wacht hou en de schuilplaat afsluit van het moment dat ze buitenkomt.
Pfffff
Geen opmerkingen:
Een reactie posten