Twee nachten heb ik tot 03.00 uur geduldig zitten wachten voor het "gat" waar de poes zou uitkomen om haar nachterlijke rondzwervingen in het huis te maken. Ik heb ze in gedachten toegelachen en haar vriendelijk uitgenodigd om het huis via de tuindeur te verlaten. Ik heb alles gedaan wat in mijn mogelijkheden lag om dit dier in alle vriendelijkheid de weg naar de vrijheid te tonen. Maar geduld heeft blijkbaar grenzen én (wat is dit moeilijk om toegeven voor mij) vriendelijkheid ook.
De tuinslang heeft uiteindelijk het tij doen keren. Op nog geen vijf minuten na een paniekerige spurt vanonder de kast, tegen de ruit, onder de verwarming, vond ze de weg naar de tuin.
Ondertussen is ze wel al 5 keer komen kijken of ze niet terug binnen mocht... neen, dit was geen spelletje. Dit was menens "Grrrrr".
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ze weet niet hoe gelukkig ze is dat ze buiten is voor Jan langskomt...
Een reactie posten