Ik was ze zo goed als vergeten, tot ze in mijn oog sprongen. Goeie dikke okkernoten. Elk jaar opnieuw doen ze me de melancholie rond het wegebben van de zomer vergeten. Ze doen me vooral denken aan mijn kindertijd toen we na de afwas van het middageten nog een paar uur aan de tafel bleven zitten. Noten kraken en pellen en ondertussen luisteren naar wat we elkaar te vertellen hadden. Het waren meer dan gezellige tijden. Dus elk jaar opnieuw bij het kraken en het eten van de noten beleef ik in gedachten terug die mooie momenten... telkens opnieuw genieten.
Gisteren echter werd ik snel vanuit mijn droomwereld in het nu gebracht door de gedachte dat okkernoten niet goed zijn voor de keel. En met het drukke optreedprogramma van Tell Mama zou dit wel eens niet zo goed kunnen zijn.
Ik kon wel hardop vloeken. Ik zat gevangen tussen heerlijk genieten of luisteren naar de waarschuwende stem. Ik heb er toch maar een paar gekocht en ook al opgegeten. Tot nu toe nog geen heesheid of schorheid te bemerken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten