Vijgen na pasen

Ongeveer twee jaar geleden brachten de zonderlinge gasten een klein, jong boompje mee uit Italië. Niet zomaar een boompje, neen, een echt vijgenboompje (of is het vijgeboompje ?). Benieuwd of het hier in de Belgische aarde zou willen wortelen en zo ja, of het ook wel vruchten zou geven.
Velen zouden heel blij zijn met zo'n echte vijgenboom. Naar het schijnt zijn vijgen in verse vorm moeilijk te verkrijgen en blijken ze toch wel net dat iets lekkerder te zijn dan deze die je in de winkel koopt. Ik vind vijgen niet zo lekker. Ook al komen ze van de boom die achter het muurtje staat. Ik had er al een paar geproefd, vijgen die zo rijp en zoet waren dat er zelfs al een paar mieren uitkwamen gekropen. Volgens J. zijn ze op z'n best zo. Tevergeefs, na verschillende pogingen besloot ik dat ik maar moest aanvaarden dat ik iemand ben die niet graag vijgen lust. Ook al hangen ze aan een prachtige boom in de tuin.
Deze namiddag echter, zag ik een rijpe vijg hangen en dochterlief was zo benieuwd dat ik niet anders kon dan ze in twee snijden en de twee helften één voor één uitlepelen met een smile van hier tot achter mijn oren. De jongste spruit had na één klein proefje al genoeg van de vijg. Ik echter, ik heb ze helemaal opgegeten en hoewel ik nog niet zit te smachten naar de volgende rijpe vrucht, ik wist ze te appreciëren. Ik kan niet meer zeggen dat ik vijgen niet meer lust. Stilletjesaan wen ik aan de smaak en de structuur. Wie weet word ik nog wel een echte vijgenmadam.