Vorige donderdag was ik met de trein naar Antwerpen gegaan om aldaar een training te geven. Eigenlijk was het wel heel makkelijk, zelfs makkelijker dan met de wagen. Ook toen ik terug naar huis ging, was het eerst genieten van de Frankrijklei met haar leuke terrasjes, alvorens ik het vernieuwde station kon binnenstappen.
Eens op de trein, ging het ook wel allemaal vlot, toen plots, na een klein prikkerig gevoel, mijn ogen helemaal begonnen te prikken en te tranen. Terwijl ik allerlei manieren uitprobeerde om de tranenvloed te stoppen, kreeg ik alsmaar meer blikken naar mij gericht. Het zou natuurlijk te makkelijk geweest zijn als ik zakdoeken in mijn handtas zou zitten hebben.Nadat de tranen er helemaal doorgekomen waren, begon ook de neus mee te doen.
"Ik heb blijkbaar plots een allergische reactie" verklaar ik aan de man die voor mij zit. En of ik nog niet genoeg leed had, vertelt hij mij dat heel mijn mascara uitgelopen is.
Gelukkig zat er een lief meisje voor me op de trein, die, ondanks haar mp3 oortjes, het verhaal gehoord had, zelf al eens hetzelfde meemaakte en me vol compassie een pakje papieren zakdoekjes aanbood. Ik was gered. Na 5 minuten waren neus en ogen weer als voorheen en kon ik de rest van de reis gewoon verder zetten.
Aangekomen in Gent zocht ik mijn auto op die ik op de parking had achtergelaten. En terwijl ik de motor startte, zag ik een briefje onder de rechter ruitewisser. Een parkeerticket van 20 euro !!! En toen, toen kon ik écht wel huilen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten