Vorige donderdag was het nog eens zover. Moeder Agnes was terug een jaartje ouder geworden, en naar jaarlijkse gewoonte werd dit gevierd in "Il Punto" in Deinze. Bij het aperitief beginnen de gesprekken lichtjes op gang te komen. Hoe is het met iedereen, waar staan we sinds we elkaar de vorige keer zagen... de gewone stuff. Bij het diner echter, als we geüpdated zijn, komen we bij de bijzonderheden. Zo vertelde mama ons dat ze in haar GSM onder de naam "ICE" een nummer had staan dat in geval van nood kon gebeld worden. ICE staat voor : in case of emergency. Het is een algemene afspraak/code waardoor omstaanders uit een heel adresboek van een GSM het juiste nummer kunnen weten in geval van nood.
Benieuwd zoals we altijd zijn, vroegen we ons af wie van ons zou gecontacteerd worden. Aangezien ons moeder het niet goed meer wist wie ze gekozen had, bekeken we het nummer, en daarna elkaar...neen, niet van mij, niet van Hilde, Thomas, Jacques ...
Er bleek maar 1 manier te zijn om te weten te komen van wie dit mysterieuze nummer is. We waren allemaal heel benieuwd toen mijn moeder, nog gierend van het lachen om het bizarre van de situatie, het nummer belde.
Het klonk alvast heel grappig om haar iemand te zien bellen om haar dan te horen vragen met wie ze aan de lijn hing. Om haar daarna in het Engels te horen zeggen 'NO, NO, I don't speak English'... wat daarna volgde was vooral niet meer te volgen... teveel gegier, gelach...
Toen ze het gesprek afgesloten had konden we natuurlijk onze nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. "En, wie is het nu?". Moeder haalde haar schouders op. "Ik weet het niet, ik weet het echt niet".
Uiteindelijk bleek dat er ook een ICE2 nummer was. En u raad het al... ook dat nummer behoort niet toe aan de dichte familie. :-)
De avond kreeg op die manier allesinds een fantastisch plezante wending ! Alle andere flaters kwamen naar boven en we hebben heel wat afgelachen.
Wat is verjaren toch een fantastische gebeurtenis.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten